13-02-13

Waar niemand zit op te wachten.... Jan

Het moest er toch eens van komen,we zijn met ons zessen,nog steeds,en het levensverhaal van de jongste,uw blogmaster,is nog niet verschenen.....tot vandaag dus.Omdat een verhaal in de ik-vorm niet zo vlot leest en het ook een beetje naar zelfverheerlijking neigt leek het mij verstandig en aangewezen ook dit item uit te besteden aan een "Ghostwriter" en weer eens een beroep te doen op broer Frans.

Hieronder vindt u zijn kijk op mijn jeugd,het internaat en het verdere leven.Ik ben wel zo vrij om hier en daar een beetje meer uitleg te geven,maar dat doet geen afbreuk aan zijn literair werk....Daar gaan we dus....

Bloesemwandeling 014.JPGHet is al een tijdje geleden dat het eerste deel van deze kroniek verschenen is.Met als titel "Het internaat ..het leven zoals het was..."waar onze jongste broer,doormij steevast "Onze Jean"genoemd,zijn licht liet schijnen over ons verblijf in het pensionaat der Paters Passionisten ,eerst te Kortrijk en daarna te St.Katelijne Waver, tot het memorabel moment toen wij om onduidelijke redenen aan de deur werden gezet.

Omdat ik naast mijn tweelingzus Francine vooral ben opgetrokken met onze Jean,de anderen waren op leerkontrakt in Brussel om een stiel te leren,leek het mij opportuun even stil te staan bij de levenswandel van onze jongste. 

Familie-foto.jpgOp 3 April 1944,enkele maanden voor WOII hier ion de streek ten einde zou lopen,werd geboren te Eindhout,de genaamde Jan Baptist Van de Weyer,als jongste telg van het gezin Van de Weyer-Aerts en kreeg de bijnaam mee van het "kakelnestje",een toenmalig gebruik in onze contreien.

Van zijn peuter- en kleuterperiode herinner ik mij niet veel meer.

Op zijn elfde levensjaar verdween hij op internaat in Kortrijk en kwam hij mij vervoegen.Ik zie het nog zo voormij:twee Kempense plattelandskinderen,zeulend met een grote duivenmand die als valies moest dienen,in Zichem op de trein stappend, die er bijna een ganse dag er over deed om ter bestemming te geraken.

janschool2.jpgEn wat ik niet had verwacht,hij scheen zich wonderwel snel aan te passen aan het leven op het internaat,in tegenstelling met ondergetekende die regelmatig met bepaalde "zwartrokken"in de clinch ging.

Onze Jean was 'n stille figuur,iemand die meestal op zijn eigen eilandje verbleef,flanerend op het ritme van de tijd.Hij hield van en strak geleid systeem dat hem niet verplichte tot zelfactie."Leven en laten leven"paste zeer zeker bij hem.

Buitensporigheden heb ik hem nooit zien uithalen,tenzij misschien dat ik regelmatig moest vaststellen dat de appelsienenvoorraad in onze reiskist op korte tijd erg geslonken waren.Sport heeft hij weing bedreven of tenzij je "figuurzagen" hieronder mag catalogeren.

Nadat hij tijdens de grote vakantie in 1959 ook aan de deur werd gezet,kwam hij,zoals ik,in Geel terecht in de 4de Latijnse.Nu nog zegt hij dat deze bruukse overgang hem heeft doen craschen.Plots kon hij niet meer aarden  in deze school die hij véél te open en te vrij typeerde.Wat er ook van zij en hoe spijtig ik het ook vond,hij had er op een dag genoeg van en gaf de pijp aan Maarten.Iets waarvan hij volgens mij wel spijt van heeft gehad.

Maar ja,zoals de volksmond zegt:"Gedane zaken nemen geen keer",zo bleef hij ook niet bij de pakken zitten.Thuis goldt de wet:"Wil je niet leren dan ga je werken".Dit principe heb ik voor mezelf altijd in gedachten gehouden.

En zo bracht ik hem als 16 jarige knaap naar een zolderkamertje in  Brussel,waar hij daags nadien z'n eerste werkdag zou aanvatten.

Noot: Het jaar 1960,einde Augustus,ben ik begonnen als "garçon de course"in één van de "succersales",zijnde winkels van Delhaize De Leeuw",toen er van warenhuizen of superettes nog geen spraak was.Voor de kenners van Brussel:deze winkel was gelegen op de hoek van:Rue Bara,Rue de l''Instruction en de Rue Eloy,in de buurt van het Zuidstation.Ik heb daar in Brussel de Vlaamse marsen meegemaakt als ook de grote betogingen die Boudewijn deden terugkomen van zijn huwelijksreis"

Daar heeft hij geleerd,met schade en schande,zijn eigen boontjes te doppen.En geloof het of niet hij moet dat een fijne tijd gevonden hebben want de weg naar den Trichelhoek scheen hij ook in Brussel vergeten te hebben,want we zagen hem meestal maar 1 keer per maand te voorschijn komen.

Kwam dan het fameuse jaar 1963.Toen kregen we alle twee onze oproepingsbrief voor het "Klein Kasteeltje",het voorgeborchte van het Belgische leger.Dat dit voor ons beiden samen viel is te verklaren door mijn uitstelaanvragen wegens mijn hogere studies.

Nu rees er een huizenhoog probleem.Onze broer Jozef was vrij van militaire dienst wegens oudste van 6 kinderen.Na broer Fons en Wies,die met verve het vaderland hadden gediend,was het de beurt aan één van ons beiden:wie zou er als 3de gaan?Hij of ik? Eén van ons zou volgens de wet vrij zijn omdat er 3 moesten gaan.

Aangezien ikzelf een jaar tevoren begonnen was als leraar,en een jaar legerdienst mijn loopbaan te fel zou schaden,oordeelde ons moeder dat het voor iedereen beter was dat mijn jongste broer de kleuren van het vaderland zou gaan dienen.Over restitutie zou nadien gepraat worden.Hoe dat uiteindelijk is afgehandeld geweest kan ik mij niet meer herinneren. Dus klopte onze Jean z'n 12 maanden + 3 maanden "boefer".

Noot:Op 1 Februari 1963,op een ijzig koude dag strompelde ik door de poort van Safraanberg,de opleidingsschool van de luchtmacht  voor een 6 maanden opleiding voor wat men noemde "Verbinding en Diensten".Daarna ging het richting Brasschaat Polygoon,bij de "Kakies",voor ook 6 maanden,om daarna als "boefer" gemuteerd te worden naar Brustum Airport.De laatste week van mijn legerdienst verbleef ik in Evere.Al bij al een periode die goed meegevallen is.

 

In 1964,op mijn eigen trouwfeest,leerde onze Jean zijn toekomstige echtgenote kennen,Gusta,een nicht van mijn vrouw José.In de volgende jaren zocht hij zijn weg in het verdere leven en na enkele gusta.jpgmislukte pogingen om als handelsvertegenwoordiger en nadien als metsersknecht aan de kost te komen waren tot mislukken gedoemd.Op 13 Juli 1968 is hij dan getrouwd en op 29 December 1970 werd Hilde geboren gevolgd door Kris op 10 Juni 1973. 

Ondertussen was hij al enkele jaren  werkzaam bij PRB te Mechelen,in de volksmond "Het boemenkot" genoemd,waar hij zich voornamelijk bezighield met "Planning der Onderhoudswerken,Preventief onderhoud,en budgetkontrole.In 1990 barste de "bom" en ging het bedrijf op de fles.Op 46 jarige leeftijd stond hij van de ene dag op de andere zonder werk.

Maar niet voor lang, want op het huwelijksfeest van mijn zoon Ronny ontmoette hij de familie Hendrickx,zaakvoerders van de gelijknamige Firma Int.Transporten Fr.Hendrickx truck hendrickx.jpgen Zn.En tussen pot en pint heeft hij,denkend aan de spreuk "Men moet het ijzer smeden wanneer het heet is",de koe bij de horens genomen en zijn diensten aangeboden,wetende van Marc Van de Weyer,dat ze iemand met zijn capaciteiten daar goed konden gebruiken.

En zie,op 2 November begonnen zijn,volgens hem,beste jaren uit gans zijn loopbaan.Eerst in de garage om het koopgedrag van de garagisten in goede banen te leiden,om nadien als verantwoordelijke van de loondienst er voor te zorgen dat de chauffeurs,garagisten en magazijniers tijdig en correct uitbetaald werden.Een onderdeel van z'n job waar hij altijd van genoten heeft was het naar school brengen en afhalen van de kleinkinderen van Frans Hendrickx.Daarom ook is hij nu nog steeds een vriend aan huis,een beetje familie als het ware.

In 2004,bijna 10 jaar na het vaststellen van borstkanker bij Gusta en het herhaaldelijk pendelen tussen Veerle en Gasthuisberg,veranderde de gezondheidstoestand van Gusta zo erg dat men op chemo overschakelde,maar helaas,op 12 oktober 2005 verloor zij de strijd tegen deze agressieve ziekte,onze Jean en kinderen verweesd achterlatend.Dat heeft hem erg geraakt en hem de relativiteit der dingen nog beter doen inzien.

Maar onze Jean zou onze Jean niet zijn moest hij ook nu niet uit dit diep dal kruipen,en zo Jeka Tirol Winter 2012 001.JPGvervoegde hij het legioen van vrijwilligers die hun diensten aanbieden aan "JEKA" een Vzw die zich bezighoud met het organiseren van groepsreizen voor jeugd,families en sneeuwklassen.Sinds dan zit hij meestal een 3 tal maanden per jaar in Tirol,in't Lechtal.

En daar temidden van hoge bergen en diepe dalen heeft hij opnieuw het geluk mogen vinden met Lea.We gunnen hem en haar het allerbeste.

 

Oostenrijk fotos 273.JPG

                 Ps: Tot zover deze lofbetuiging aan mijn jongste broer,hij had er recht op.

                 Frans Van de Weyer.

 

Noot: Ik kan niet anders dan broer Frans van harte te bedanken voor zijn inbreng tot het in stand komen van dit deel van mijn blog,zijn literair werk mag gelezen worden.

Voor lezers,aangesloten bij een jeugdvereniging,die op zoek zijn naar een buitelandse kampplaats en het avontuur niet schuwen,kijk even op de website van JEKa vzw,misschien zien we mekaar dan wel eens in 't Lechtal Tirol.

www.jeka.be

Uw blogmaster Jan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22:30 Gepost door Jan Van de Weyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jan, jeka, trichelhoek, lechtal, tirol, van de weyer |  Facebook |

02-12-09

Frans,bijgenaamd "de Sjeek"

Zoals reeds eerder geschreven heb ik de chronologische volgorde even overhoop gegooid en komt nu als laatste Frans aan de beurt.

Frans Van de Weyer.frans

Frans ging dus bij zijn geboorte op woensdag 10 September 1941 zijn zuster Francine enkele minuten vooraf.De kleine hofstee werd stilaan te klein voor al dat klein grut,in volle oorlogstijd en zeker de volgende jaren met gestationeerde Duitsers over de vloer die een gedeelte van het huis ingenomen hadden,ruimtes die  voor ieder van de rechtmatige inwoners verboden terrein waren.Ge kunt u moeilijk voorstellen in welke omstandigheden ons vader en moeder toen moeten geleefd hebben met 5 kinderen,kleuters eigenlijk,de oudste,Jef,amper 5 jaar oud.

Frans doorliep in Eindhout de Lagere School,"met vrucht",zoals men toen placht te zeggen en in 1953,amper 12 jaar oud,begon voor hem het grote avontuur en wenkte aan de verre horizon "Het Internaat".En ver was het,Kortrijk is nu nog niet bij de deur,en 56 jaar geleden leek dat nog een eind verder en was men een ganse dag onderweg om ter plaatse te geraken.Velen onder U zullen zich afvragen hoe het in God's naam mogelijk was dat men vanuit Eindhout er nog maar  aan dacht om iemand op internaat te sturen in Kortrijk,daarom in een volgend artikel een beetje meer uitleg.

Frans vertrok dus naar Kortrijk in 1953 en volgde de Grieks-Latijnse Humaniora aan het Internaat van de Paters Passionisten.Twee jaar later,in 1955,amper 11 jaar oud ,vervoegde uw blogmaster zijn oudere broer Frans in het internaat.Dat de dagelijkse gebeden en gezangen hun invloed niet misten hebben de schaarse inwoners van de Trichelhoek geweten,want tijdens de grote vakantie kon iedereen de Gregoreaanse gezangen beluisteren als Frans,gezeten  in de vlierboom ,uit volle borst de "Credo's,Gloria's en Kyrie's"over de weidse velden liet weerklinken.Ik ben er bijna zeker van dat er toch enkele inwoners verzaakt hebben aan hun zondagsplicht,overtuigd zijnde dat het beluisteren van Frans zijn gezangen,voldoende was om af te zien van de verre verplaatsing naar de dorpskerk.

Daarom ook dat thuis iedereen er van overtuigd was dat in Frans een potentieel paterke verscholen zat,niet enkel om zijn muzikaal talent,maar ook aan zijn spraakwaterval,altijd overtuigd van zijn gelijk,iets wat hem enkele jaren later zuur zou opbreken.

Voor het schooljaar '56 - '57 kwam het internaat korterbij,want de nieuwbouw in St.Katelijne Waver was klaar en zo konden de internisten van de provincie Antwerpen,Brabant en Limburg hier terecht.Voor Frans zou dit geen plezante verhuis worden want tijdens het Paasverlof,donderde en bliksemde het ten huize Van de Weyer toen, in een brief van de directie,met onmiddellijke ingang,de toegang van en het verder studeren aan het internaat  aan Frans ontzegd werd."Hij werd dus met zijn klikken en klakken buiten gesmeten." Een zinnige uitleg voor zijn verwijdering van het internaat hebben we thuis nooit gekregen,misschien zat zijn halstarrige mening en zijn welsprekendheid er voor iets tussen.Zelfs nu nog,meer dan 50 jaar later,tijdens onze bijeenkomsten,is hij moeilijk van zijn groot gelijk af te brengen en gebruikt hij,in zijn betoog,woorden die niet in "Van Dale of Elseviers" terug te vinden zijn,woorden dus die nog moeten uitgevonden worden.

"Ik moet er wel aan toe voegen dat ikzelf enkele maanden later,tijdens de grote vakantie,van het zelfde laken een broek aangemeten kreeg en ook ik niet meer welkom was op het internaat.Dus er zullen wel andere redenen mee gespeeld hebben zoals onze halstarrige "NJET" op de vraag of wij ons een leven als pater konden voorstellen."

Frans ging dan maar noodgedwongen verder studeren aan het College te Geel en behaalde in 1960 zijn diploma en gezien zijn vloeiend spraaktalent was zijn keuze om de richting Regentaat te volgen aan Pius X te Antwerpen een logische keuze en  na 2 jaar,in 1962, behaalde hij, "Cum Lauda",zijn diploma van Regent Nederlands-Geschiedenis,met als keuzevak :Frans.

Aangezien hij vrijgesteld was van militaire dienst kon Frans onmiddellijk aan de slag als leraar aan de Landbouw- en de Handelsschool te Geel en vanaf het schooljaar 1964 - 1965 werd hij fulltime leraar Frans,wat nu nog steeds zijn stokpaardje is.Ondertussen had hij in onze achtertuin de liefde van zijn leven gevonden onder de naam van:

José Van der Vliet

jose

 José werd geboren op zaterdag 19 Augustus 1944 als oudste en enige dochter in haar ouderlijk huis in de netestraat te Eindhout.

Het jonge koppel trouwde op zaterdag 16 Mei 1964 en na enkele omzwervingen vestigden zij zich in hun nieuwbouw aan de Varendonksesteenweg te Herselt.Vrij vlug,amper 9 maand later,op dinsdag 2 Maart 1965,verscheen de eerste afstammeling ten tonele en kreeg de naam:Ronny.Vijftien maand later,op woensdag 8 Juni 1966 was het de beurt aan Geert om zijn broer gezelschap te houden.Ondertussen had José haar job bij Philips in Leuven op gegeven om zich voltijds met de opvoeding van haar kroost bezig te houden.Frans zag zich genoodzaakt om zijn rug wat harder te krommen en storte zich met volle overgave,geholpen door José,op het telen van augurken,een arbeid die hen,in de gloriejaren,geen windeieren gelegd heeft.

En dan plots op dinsdag 30 Januari 1973 deed Bert zijn opwachting aan de Varendonksesteenweg en was het gezin kompleet.

Frans ging in 2002 op pensioen en geniet ondertussen,samen met José,van hun welverdiende rust en de jaarlijkse vakantieuitstap met gans hun familie in de Ardennen,en deze met broers en zuster naar de Moesel.

Hoe kan ik beter dit verhaal afsluiten dan met volgende uitspraken,gedaan door bekende personen,uitspraken die Frans zijn leidraad geweest zijn gedurende gans zijn loopbaan.

"Non,je ne regrette rien !!!!!"

en

To be,or not to be,that is the question"

Vandaar zijn voorliefde voor de Franse taal en zijn bijnaam (de Sjeek) die hij aangemeten kreeg door zijn leerlingen van de Landbouw-of-Handelsschool.

Frans en José nog vele gezonde en gelukkige jaren samen,

Jan Van de Weyer

Volgend artikel: Het pensionaat

  

14:41 Gepost door Jan Van de Weyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frans, jose, van de weyer, eindhout, trichelhoek, van der vliet |  Facebook |

15-05-09

Hoera,hoera.......

"Hoera,hoera....'t is weer van da...."

 

Met vreugde kan ik de geboorte aankondigen van een nieuwe spruit in de grote familie Van de Weyer.

Op zondag 10 Mei 2009  kreeg Charlotte er een broertje bij: VIkTOR weegt 3.440 kg en is 49 cm groot.

Langs deze weg wil ik in naam van gans de familie Van de Weyer de overgelukkige ouders Johan en Kathleen Van de Weyer-Bellens van harte gelukwensen en dat Victor gezond en wel mag opgroeien samen met zijn zusje Charlotte.

 

Welkom Viktor ..............

10:42 Gepost door Jan Van de Weyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: charlotte, victor, van de weyer |  Facebook |

24-11-07

Onze grootouders,

Onze Grootouders.

Van onze grootouders is zeer weinig geweten.Onze laatste grootouder overleed in 1944.Ik zelf was op dat ogenblik amper 4 maand oud.

Jef,Fons en Wies kunnen zich misschien nog iets herinneren.

Hun namen wil ik jullie niet onthouden,en moest iemand van de familie zich alsnog geroepen voelen om dieper te spitten in de Genealogie van de stam Van de Weyer,heeft hij hier reeds een aanknopingspunt.

Grootvader en Grootmoeder  Van de Weyer:

Bonaventura Van de Weyer

Geboren te Okselaar op 24 Augustus 1882

Overleden op 12 September 1914

Gehuwd met:wollants

Carolina Wollants

Geboren te Veerle op 13 April 1882

Overleden op 27 Augustus 1944

Grootvader en Grootmoeder Aerts:grootvader-aerts

Aerts Jozef

Geboren te Eindhout op 6 Mei 1874

Overleden op 21 December 1936

Gehuwd met: grootmoeder-aerts

Isabelle Charlotte Cools

Geboren te Eindhout op 6 Februari 1879

Overleden op 15 Februari 1939

Indien iemand,of een bezoeker van deze blog,zich onze grootouders kan herinneren,of een foto in zijn bezit heeft,mag ik dan vragen mij te kontakteren via mijn E-mail

Jan Van de Weyer

 

15:42 Gepost door Jan Van de Weyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wollants, aerts, cools, eindhout, van de weyer |  Facebook |

05-11-07

Woord vooraf

Bremm aangepast

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die mij geholpen heeft en nog zal helpen om van deze blog iets moois te maken voor gans de familie Van de Weyer,en eventuele bezoekers.

Ik hoop dat ge er veel plezier zult aan beleven.

Jan Van de Weyer

Blog-master en Reisorganisator

van de familie Van de Weyer

18:18 Gepost door Jan Van de Weyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: woord, van de weyer, plezier |  Facebook |